ik ben getrouwd, heb twee zonen een hond en vijf kippen.

Als de dag van gisteren herinner ik mij hoe er een hond bij ons in het gezin kwam. Sinterklaasavond (1968) bij oma, ik ben drie jaar, in de kamer zit plotseling een schattig hondje in een oranje rieten mand. Scotty onze Engelse Beagle blijkt een echte deugniet. Ik hoor mijn moeder nog roepen als hij via de voordeur ontsnapt en vlak voor een auto de straat over racet, “Daar gaat mijn vijfhonderd gulden”. Naast Scotties vanzelfsprekende aanwezigheid komt er rond 1980 een Dobermann, niet in huis maar op ‘stal’.  Mijn zus heeft als hobby paarden en  begint daar ook beroepsmatig mee. Op de locatie waar de paarden staan is  ’s nachts niemand aanwezig en er worden in die tijd veel zadels gestolen.

Dus er komt een ‘waakhond’. Zijn naam is Thor, rondom gecoupeerd, en een echte look alike van Zeus en Apollo uit de serie Magnum. Alleen is hij erg onopgevoed. Ik vind hem wel echt geweldig, maar nadat hij de zoveelste kip van de buurman heeft gemolesteerd en fietsers zijn ook niet echt veilig, besluit ik hoogst persoonlijk dat er nu iets aan de hond geleerd moet worden. Hondenscholen zijn in die tijd nog dun gezaaid en omdat het type hond er zich voor leent kan ik lid worden van een politiehonden club. Ja ook het bijtwerk en eigenlijk kan hij dat heel goed, de kippen zijn ondertussen zo getraind dat ze niet meer in de wei komen. Ondertussen lees ik alles wat ik kan vinden over gedrag van dieren, honden in het bijzonder, van Konrad Lorenz tot Eberhard Trumler.

Uit huis om te studeren. Nauwelijks weg of Thor gaat dood aan acuut hartfalen. Na wat rondgeneusd te hebben studeer ik tenslotte diergeneeskunde. Tijdens mijn studie kom ik al gauw bij de Werkgroep Veterinaire Kynologie terecht. We schrijven o.a. medische artikelen voor kynologen en leken in het blad Apport, zijn kritisch over fokken en couperen. Veel van mijn medestudenten bij deze groep hebben een hond en doen een hondensport. Eén van hen is heel fanatiek binnen het reddingshonden werk, ik ga vaak mee om als slachtoffer te fungeren en zo leer ik voor het eerst hoe je een hond zonder dwang kan trainen. Dat het goed getrainde honden oplevert blijkt wel uit het feit dat zij met haar honden naar rampgebieden gaat, ook nu zie ik haar nog af en toe op de televisie, zoals laatst bij Paul en Witteman.

Dan komt tijdens het laatste deel van mijn studie Cato onze familie in wording binnen. Slipketting komt niet in aanmerking, hij is zeer angstig, nauwelijks gesocialiseerd met mensen laat staan dat hij iets anders heeft gezien dan het erf waar hij op woont of het hok van zijn geboorte. Hij dwingt mij in korte tijd ontzettend veel te leren over gedragsproblemen en het oplossen ervan. De hondenschool waarvoor Monique destijds les gaf was de enige in de buurt waar niet met slipketting getraind werd. Twee jaar heb ik daar getraind maar door het volgen van verschillende seminars vond ik dat ook hier niet straf/dwangvrij genoeg getraind werd. Ondertussen kom ik de clickermethode tegen (1998) en ik ben met stomheid geslagen over de resultaten bij mijn Cato. Dat zijn ook mijn medecursisten bij de kynologenvereniging waar ik dan train en zij besluiten deze methode bij hun pups te gaan gebruiken. Zelf loop ik dan co-schappen en geef in Utrecht in mijn vrije tijd workshops clickeren voor mijn medestudenten. Ondertussen blijven Monique en ik goede vriendinnen, Monique start met Bob's Tora en samen zoeken we heel wat uit op het gebied van gedrag en de medische achtergronden ervan.

Na een aantal jaren in de gezelschapdieren gepraktiseerd te hebben ga ik mij meer richten op les geven. Inmiddels geef ik ook al jaren hockeytraining en lesgeven vind ik zo leuk dat ik een opleiding tot docent biologie ging volgen en les ging geven aan de middelbare school. Een geweldige ervaring, maar de honden bleven knagen. Nadat Cato in mei 2011 overleed kwam er een Koninginnepoedel in ons huis, Treintje. Op school had ik inmiddels een cursus diergedrag, met als onderwerp klassieke en operanteconditonering opgezet voor basisschool kinderen die extra uitdaging nodig hadden. De theorie brachten ze in praktijk door het trainen van kippen met de clicker. Tja, bloed kruipt waar het niet gaan kan en daarom ben ik heel blij dat ik bij Monique mijn passie voor lesgeven, clickeren en honden kan combineren.

(Kippen zijn overigens ook welkom, maar niet tegelijk met de honden).