Honden kunnen denken

Frans van der Helm

Uit de NRC

Zomaar iemand na-apen is geen kunst. Dat vinden honden ook. Ze doen meer.

Een Oostenrijkse onderzoekster heeft dat mooi uitgezocht.

Ze leerde een van haar honden een opgehangen stok naar beneden te duwen, voor een lekkere beloning.

Normaal doet een hond dat met de bek, daarmee is hij het handigst. Maar soms had de hond ook nog een bal die hij in zijn bek hield. Zo, met volle mond, vond hij het beter om zijn poot te gebruiken.

Een voor een mochten de andere honden het kunstje komen afkijken. Ze leerden al snel de eerste hond na te doen.

Als ze de eerste hond zijn bek zagen gebruiken, deden ze dat ook. Maar let op. Als de eerste hond zijn bal had, en dus zijn poot gebruikte, gebruikte een hond die het kunstje af leerde kijken toch gewoon ... zijn bek.

Ze snapten: die stok moet naar beneden. En ze snapten vooral iets van de voorbeeldhond. Ze verplaatsen zich in hem.

Zo van: Ja, die gebruikt zijn bek niet omdat hij er een bal in heeft. Maar ik kan mijn bek wel gewoon gebruiken, ik hoef zelf niet moeilijk te doen met een poot.

Als diezelfde voorbeeldhond geen bal in de bek had, maar toch omslachtig zijn poot gebruikte, dan imiteerde een hond die toekeek wel precies. Het zal wel nodig zijn, tjonge jonge wat een gedoe, maar de koekjes zijn lekker. Zoiets.

Veel dieren komen een heel eind door anderen heel precies na te doen. Maar honden apen niet na. Ze denken na.