Voor Guus

1 november 1996 - † 30 juni 2008    

Zwijgzaam staar ik over het water,

de ondergaande zon kleurt de lucht helder rood.

De aanwakkerende wind veroorzaakt een zacht geklater, ik treur…….

Mijn Guus is dood.

Maar als twee bruine ogen je vragen,

Help me, want ik voel me niet zo fijn.

Mag je dan, omdat je voelt, dit is het einde...egoïstisch zijn?

Als je van de dokter hoort, dit komt nooit meer goed.

Uiteindelijk krijgt Guus steeds meer pijn.

Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen...egoïstisch zijn?

Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan.

Voorgoed en je zonder hem verder moet, en een hart vol pijn.

Dan probeer je jezelf te overtuigen, dit was het beste, ik mocht niet egoïstisch zijn.

Vele jaren was Guus bij ons, elke dag samen was een feest.

En in al die fijne jaren, is hij zelf niet één keer...EGOÏSTISCH GEWEEST.

Weet je Guus…..Toon Hermans had gelijk……

Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd, de stoet voorbij is, de schuifelende voeten…

Nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt, en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.

En telkens weer zal ik je tegenkomen, we zeggen al veel te gauw: het is voorbij

Hij heeft alleen je lichaam weggenomen, niet wie je was en ook niet wat je zei

Ik zal nog altijd grapjes met je maken

We zullen samen door het stille landschap gaan

Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken

Raak je mijn hart nog duidelijker aan

Lieve Guus, ik heb je laten gaan……..

Maar eerlijkheid gebied mij te zeggen, ik weet niet goed, hoe hier mee om te gaan…..

Ik mis je vreselijk, liefs van Mone XXX

Snuffel verder in de krant