|
Bob’s Memoriaal 5 september 1995 – † 25 februari 2010
De bladeren, ze vallen
de winter legt haar vleugels neer
de merel zingt zijn eerste liedje
de weerstand heeft geen woorden meer
De wind laat haar tranen lopen
en blaast de twijfel van mijn huid
de winter legt de waarheid open
en hoe moeilijk ik het ook vind, ‘k neem een besluit
Dit was het dan, ik laat je gaan
de dingen die we deden
ze zijn voorbij gegleden
en raken me elke keer weer aan
Het vechten tegen de jaren
ging je steeds zwaarder af
je zuchtte nu al voor dingen
waar je vroeger niet om gaf
Als pup mocht ik je ontvangen
met heel veel warmte in mijn hart
Ik heb dit ervaren als een nieuwe start
Een warm en welbehagen viel mij ten deel
het veranderde heel mijn leven, er veranderde reuze veel
Vanaf het begin was je eerlijk tegen mij,
ik kan niet liegen, je maakte velen vrij
vanaf het begin hielden wij van elkaar,
ik kan niet anders zeggen, raar maar waar
In het begin maakte ik wel eens fouten en gaf ik je een preek
Maar toch liet je mij nooit in de steek
Velen konden je gedrag niet altijd waarderen
Maar door jou ben ik wel hondsgedrag gaan studeren
Door jou ben ik de school begonnen
De eerste nieuwe stap was gezet, die hadden we gewonnen
Jou wetten werden lesmateriaal
De koers moest om, heel radicaal
Weg met al het dogmatiseren
Man…wat heb ik veel van jou kunnen leren
Had ik zware tijden, zeker na het overlijden van Guus en liet ik de moed weer zakken…
Wist je altijd mij te helpen om de draad weer op te pakken
We hebben alle paden bewandeld, die je moet begaan
Nooit heb je mij laten vallen en altijd voor mij klaar gestaan
Iets nog simpeler kan ik niet schrijven
Ik zou me willen vastklampen aan jou
En voor altijd bij je blijven
Ik zou je vertellen hoeveel ik van je hou
Lieve Bob, dank je wel voor alles…Mone XXX
Snuffel verder in Bob's erfenis
| 